صادقى «يادگار زريران» را از نسخه‌اى متعلق به دوره پارت‌ها اقتباس کرده است. افسانه‌اى که ابتدا منظومه بوده و در دوره ساسانيان، قسمت‌هايى به نثر به آن اضافه شده است. «بستور» يا «نستور» در زبان پهلوى به عنوان قهرمان نمايش از ابتدا، منظر و ديدگاه کارگردان و تماشاگر را نسبت به داستان تعيين مى‌کند. اين انتخاب و کارکرد هوشمندانه نخستين ويژگى کار صادقى در تبديل دراماتيک است که کار را براى پرداخت‌هاى بعدى آسان کرده است. بستور در مقام راوى تمام وقايع و رويدادهاى و بعدى را براى مخاطب نمايش بازگو مى‌کند و حضور او در کليت ساختار اثر، به عنوان راوى‌ که به تدريج در ميدان جنگ سالخورده‌تر و افسرده‌تر مى‌گردد، اثر را از وحدتى ارگانيک برخوردار مى‌کند.روزى که در ابتداى آن بستور کودکى هفت ساله است که به چوگان بازى مشغول است و در انتهاى آن پيرمردى هفتاد ساله که خسته از نبردهاى توامان، زندگى را در هيچ حوزه ديگري، مگر ميدان نبرد تجربه نکرده است. در اجراى اين اثر، صادقى توجه چندانى به روايت شاهنامه نداشته است و بلکه ترجمه متن پهلوى دوره پارت‌ها را مدنظر قرار داده است و در تمام طول اجرا نمادى از درخت زندگى در صحنه ديده مى‌شود. درختى که در حقيقت، همان سرو هزار ساله کاشمر است که در متون زرتشتى وجود دارد. دين زرتشت تجلى دوره فرهنگ و کشاورزى ايران و عصر انقلاب کشاورزى ناميده مى‌شود. در فرهنگ ايرانى و در متون زرتشتى کاشتن درخت را نيکى مى‌دانند. اين درخت به شکل ميوه کاج است و در وسط آن يک درخت سرو قرار دارد. در حال حاضر در ميبد، ابيانه و يزد همچنان اين درخت- نماد- زندگي، به حيات خود ادامه مى‌‌دهد و در عزادارى‌ها، آن را بين جمعيت مى‌چرخانند. اين درخت زندگي، ماهيت فرهنگ ماست و آن چيزى است که نسل‌ها باقى ماند و دور تادور اين درخت آينه، سپر و شمشير قرار دارد و مظهر اين است که براى زنده نگه داشتن اين درخت مى‌جنگيم. يکى ديگر از ويژگى‌هاى نمايشنامه اين کار، استفاده درست از امکانات زبان فارسى و بهره‌بردارى درماتيک از آن است، تکرارهايى که علاوه بر بارهاى آوايى و موسيقى آن، کارکردهاى کنشى و مفهومى دارد.