برای محمد حقوقی

                                                                                                               که برای همیشه رفته است....

باور می‌کنم

قاطعیت تاریک مرگ را

از پس ِ سالی احتضار

که می‌بارد

  می‌بارد

  می‌بارد

و هراس چشم‌هایی که دست می‌کشند

دست می‌کشند و

نمی‌یابند

مسافر دیگری

که ادامه‌ی این راه...

و راه

دشت ترک خورده‌ی بی‌پایان

که اشک‌های ما را می‌بلعد

                        می‌بلعد

انگار که هیچ وقت نبوده‌‌اند

و سیر نمی‌شود