"امیر حسین افراسیابی " معمار سال های دور وهمراه پیاده روی شب های اصفهان در سالهای 1340 است که آن روزها در دوستی با اهالی جنگ اصفهان دلی هم در گرو شعر داشت . اما خودش می گوید  ؛ سالها بعد ، در دوران مهاجرت بود که ادبیات برایم بسیار جدی شد . آنقدر که دیگر نخستین مجموعه شعرش را با عنوان "حرف های پائیزی" دوست ندارد .
"افراسیابی" از جمله اهالی جنگ اصفهان است  که شاید حاصل همکاری او به انتشار چند شعر و یک مقاله و البته طرح جلد جنگ اصفهان محدود شود ، اما به دلیل پیوند نزدیک با این جریان ادبی سالهای 40 ، حافظه اش گنجینه ای برای مرور تاریخ شفاهی آن سالها است .
اغلب اهالی این جریان ، جنگ اصفهان را نوعی ادامه و واکنش نسبت به جلسات ادبی صائب می دانند . اما افراسیابی پیشتر می رود . جلسات ادبی روزهای جمعه ، در گورستان تخت فولاد اصفهان !
 حالا بیست سالی می شود که افراسیابی در هلند زندگی می کند. دیگر شعر برایش بسیارجدی شده و شاید تنها دغدغه زندگی اش باشد . هر چند که دیگراندیشه های مطرح شده در جنگ اصفهان  از من امروزش دور شده و از بس دنیا به هم ریخته است دیگر دل به هیچ معیاری نمی بندد و به قول خودش دچار نوعی شعر درگیر شده است . 
 از این شاعر مجوعه هایی نظیر" ایستگاه" ،" حرف اضافه" ، "بر عرض راه " و" تا ایستگاه بعدی" ، توسط ناشران داخلی و خارجی منتشر شده است . فارغ از این چند ماه پیش ترجمه هلندی وی از اشعار "فروغ فرخزاد" توسط ناشری در هلند به بازار کتاب عرضه و با استقبال مواجه شد .
 گفت و گوی ما با افراسیابی در روزهای نخست بهار امسال  که وی پس از بیست سال به ایران آمده بود ، در اصفهان انجام شد و افراسیابی از پس غیبتی طولانی مدام سکوت می کرد و به فکر فرو می رفت و سیگار شاعر خاموش می شد .
گویا قرار است مجموعه اشعار  وی ، به همراه ترجمه فارسی رمانی از یک نویسنده هلندی توسط نشر ثالث منتشر شود .
با" افراسیابی" درباره  سالهای دور جنگ اصفهان و ادبیات مهاجرت و شعر امروز ، به گفت و گویی نشسته ام .